سلام دوستان

این اولین مطلب وب من است که امیدوارم بخوانید:

30سال گذشت . به همین سادگی 30سال از انقلاب ما گذشت. چه زود دیر میشود مثل اینکه

همین دیروز بود.

مثل اینکه همین دیروز بود مردم اکثرا شاد و راحت اریایی به امید بهتر شدن مملکت انقلاب را

پایه ریختند.

چه قدر وعده دوستان ما خوب بود . چه قدر قشنگ سران فعلی نظام و اقایان با وعده های

خودشون ما را

غرق در رویا ها کردند و پشت سرشان به راه انداختند. ای خدا ما به چه دلیل باید اینگونه

مجازات شویم؟

بله به امید بهتر بودن بودیم. ولی افسوس .

بله ما اشتباه کردیم و خیلی بیرحمانه در حال مجازات شدن هستیم. ملت شاد ایران حالا دیگر 

اخرین لبخند

خود را فراموش کردند. فراموش کردند روزگاری از ته دل می خندیدند و شاد بودند. ما قمار کردیم

که بدجوری

باختیم. فراموش کردیم که برترین مردم دنیا بودیم. ای کاش تمام این اتفاقات خوابی بیشتر

نبود. ای کاش زودتر

از این کابوس خلاص شویم. ای کاش بیدار شویم و ببینیم همه چیز خیال بود. مردم هنوز

مردونگی میدونند.

دخترها شرم و حیا دارند و پسرها تو اوج مستی غیرت داشتند. همون روزگاری که یه تار سبیل

اعتباری داشت.

همون روزگاری که عبادتها و مراسم عذاداریها خالص بود و بدون ریا. روزگاری که مردم ما

همدیگه را دوست داشتند

نه این که به خون هم تشنه باشند. روزگاری که مردم جمعه که شد شاد و شنگول با خانواده

میامدند پارک ملت

فشم  بی بی شهربانو  . روزگاری که فقط عرق بود با اون احترامای خودش. نه انواع مختلف

مواد .

روزگاری که احترام به بزرگتر ارزش و وظیفه بود نه الان که اصلا مهم نیست.

یعنی ما اینقدر عوض شدیم؟  همه چیزمون رفت . قمار کردیم باختیم به قیمت زندگی واقعی.

زندگی را باختیم

..........