امروزمی خواهم بهترین آرزوهای خود را به همۀ کسانی که نوروز را

در سرتاسر جهان جشن می گیرند تقدیم کنم. این جشن، هم یک

آیین باستانی و هم زمانی برای بازآفرینی است و امیدوارم که شما

از این فرصت ویژۀ سال برای بودن در جمع دوستان و خانواده بهره

گیرید.

من بویژه می خواهم به طور مستقیم با مردم و رهبران جمهوری

اسلامی ایران صحبت کنم.

برای مدتی نزدیک به سه دهه روابط میان دو کشور تیره و تار بوده

است. ولی این جشن، یاد آوری برای نقاط مشترک بشریت است که

همه ما را به هم پیوند می دهد.از بسیاری جهات شما نیزمانند ما

سال نو خود را همانگونه برگزار می کنید که ما جشن می گیریم. با

گردآمدن با دوستان و افراد خانواده، مبادلۀ هدایا و داستانها و نگاه به

آینده، با احساس تازه ای از امیدواری.

در بطن این جشن ها، نویدی برای یک روز بهتر، امیدی برای فرزندان

ما، امنیت برای خانواده های ما، پیشرفت برای جوامع ما و آشتی

میان ملتها نهفته است. اینها امیدواریهای مشترکند. اینها رویاهای

مشترکند.

پس این فصلی برای آغازینو است. من میل دارم به روشنی با رهبران

ایران سخن بگویم.

ما اختلافاتی جدی داریم که با گذشت زمان بر آنها افزوده شده

است. دولت من اکنون به دیپلماسی متعهد است که طیف کاملی از

مسائلی را که پیش روی ماست مورد بررسی قرار می دهد و در

صدد ایجاد یک پیوند سازنده میان ایالات متحده، ایران و جامعۀ جهانی

است. این فرایند با تهدید به پیش نمی رود. به جای آن ما خواستار

برقراری ارتباطی صادقانه و مبتنی بر احترام متقابل هستیم.

سلام

نمیدونم از کجا شروع کنم. نمی دونم اصلا باید شروع کنم یا نه . نمیدونم

وقتی شروع کردم مرا تمام میکنند؟

نمیدونم چه چیزی را باور کنم؟ نمیدونم باید قسم حضرت علی را باور کنم

یا پر خروس را؟

نمیدونم که اگه بگم میدونم. کسی هست که بگه می دونه؟

کلا نمیدونم ولی چرا نباید بدونم؟

چرا نباید بزارند که بدونم؟

چرا ما باید بشیم نسل سوم؟ نسلی که نباید بدونه یا حداقل نباید هر چیزی

را بدونه

چرا نباید بدونیم که چی شد که الان این شکلی شد؟

چرا بقیه حق دارند بدونند ما نه؟

چرا نباید دلیل چیزهایی را که میبینم بدونم؟ چرا نباید بدونم؟

ما هم نمیدونیم که باید بدونیم یا ندونیم.

........ ولی

حالا چی ...؟ بدونم؟